Historia Technikum Kolejowego

   

Nasza szkoła jest najstarszą średnią szkołą techniczną w Polsce. Posiada trwałe miejsce w dziejach polskiej i warszawskiej oświaty. Od początku swego istnienia związana była z dziejami kolei żelazych. Przez wszystkie lata zasilała kadrę pracowników kolei setkami dobrze przygotowanych absolwentów, których ceniono, jako dobrych fachowców i zatrudniano w różnych przedsiębiorstwach i wyższych uczelniach na wielu odpowiedzialnych stanowiskach.

 

 

Historia

 

  
           Najwcześniejsze wzmianki o początkach warszawskiej szkoły kolejowej pochodzą z roku 1872, kiedy to powstał pomysł utworzenia szkoły zawodowej dla młodych robotników. W 1873 r. Zarząd Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej, z inicjatywy znanego warszawskiego bankiera i działacza społecznego Leopolda Kronenberga, utworzył Warsztat Instruktorski. Kształcił on począ tkowo 90 praktykantów w wieku 18-25 lat na maszynistów, "werkmajstrów", mechaników i majstrów warsztatowych. Oprócz zajęć praktycznych nauczano podstawowych zasad fizyki, mechaniki, matematyki, budowy maszyn, techniki kolejowej, geografii i rysunków.
          W sierpniu 1875 r. rosyjski minister komunikacji Posjet zatwierdził ustawę powołują cą do życia Szkołę Techniczną Warszawsko-Wiedeńskiej Kolei Żelaznej. Uczęszczać do szkoły mogli wtedy jedynie poddani rosyjscy. Uczniowie uzyskiwali prawa pracowników kolei, mieli zapewnione bezpłatne podręczniki oraz opiekę lekarską .
          Kandydaci do szkoły musieli wykazywać się znajomością głównych zasad religijnych oraz posiadać umiejętność czytania i pisania w językach polskim i rosyjskim, znać cztery działania arytmetyczne, a także orientować się w zakresie obowiązujących w kraju miar i wag. Nauka trwała 24 godziny tygodniowo, codziennie od 8 do 12.00. Uczono religii, języków: polskiego i rosyjskiego, arytmetyki oraz rysunków. W pierwszym okresie swego istnienia szkoła posiadała raczej jeszcze charakter rzemieślniczy, dopiero w miarę rozwoju uzyskała poziom właściwej średniej szkoły technicznej. Szczególne zasługi położył inż. Ludwika Wojno, dyrektor w latach 1876-1882, który zreorganizował placówkę oraz podniósł jej poziom do najwyższego, w porównaniu z innymi uczelniami tego typu w ówczesnej Rosji.
          W czerwcu 1908 r. na skutek decyzji władz rosyjskich Szkoła Techniczna Warszawsko-Wiedeńskiej Kolei Żelaznej uległa rozwiązaniu. Nie było to jednak przerwą w dziejach warszawskiej szkoły kolejowej, a jedynie spowodowało dość istotną zmianę w jej charakterze. W latach 1908-1914 działała średnia Szkoła Ogólnokształcąca, prywatna 6-klasowa szkoła realna z polskim językiem wykładowym oraz dodatkową klasą siódmą . Była de facto szkołą ogólnokształcącą kolejową z pewnymi elementami nauki zawodu kolejarza. Obok przedmiotów ogólnokształcących, z dużym naciskiem na nauki matematyczno-fizyczne, prowadzono zajęcia praktyczne, zawodowe w warsztatach.
          Po wybuchu pierwszej wojny światowej w 1914 r. losy szkoły kolejowej w potoczyły się dwoma torami. Już w końcu sierpnia 1914 r. w obliczu ofensywy niemieckiej i zagrożenia Warszawy władze rosyjskie nakazały ewakuację szkoły do Wilna. Jednak tylko personel rosyjski zastosował się do tego zarządzenia. Dalszy bieg wypadków na froncie spowodował wstrzymanie ewakuacji szkoły, zajęcia w Warszawie trwały dalej. W październiku 1914 r. upadła w pobliżu szkoły bomba z niemieckiego samolotu. Huk dział niemieckich pogłębiał nastrój paniki i zagrożenia w szkole. Nadal jednak trwały zajęcia lekcyjne. Perturbacje związane z ewakuacją placówki spowodowały, że nowy rok szkolny rozpoczęto dopiero w listopadzie 1915 r. w Moskwie, gdzie ostatecznie znaleziono lokum.
           Tak zastał szkołę wybuch rewolucji 1917 r., najpierw lutowej, potem październikowej. Stanowisko nowych władz radzieckich umożliwiło wprowadzenie do szkoły języka polskiego w ostatnim roku jej działania w Moskwie.
Po odzyskaniu niepodległości Polski szkoła nadal kształciła na wysokim poziomie i wychowywała w duchu patriotyzmu. Uchodziła w opinii społeczeństwa za jedną z najlepszych szkół średnich. Zmieniała kilkakrotnie adres (w 1953 r. przeprowadziła się z Chmielnej 88/90 do obecnego budynku przy ul. Szczęśliwickiej 56), wielokrotnie nazwę, jeszcze częściej program nauczania i specjalności kształcenia. Ogromna rzesza jej absolwentów swoją wiedzę, niezbędną do przede wszystkim pracy w kolejnictwie, zdobywała w:
- Szkole Techniczno-Komunikacyjnej (1918-1919)
- Państwowej Szkole Techniczno-Komunikacyjnej (1919-1923)
- Państwowej średniej Szkole Technicznej Kolejowej (PSSTK) (1923-1938)
- Państwowym Liceum Kolejowym (1938-1939) 
- systemem tajnego nauczania w Państwowej Szkole Techniczno-Mechanicznej i Państwowej Szkole Budownictwa Lą dowego i Wodnego (1940-1944).
W czasie okupacji pracownicy i uczniowie byli zaangażowani bezpośrednio w działalność konspiracyjną lub pomoc dla podziemia, w warsztatach szkolnych produkowano zamki do pistoletów maszynowych sten.
- Państwowym Liceum Komunikacyjnym (1945-1951)
- Technikum Kolejowym Ministerstwa Komunikacji (1951-1990), noszą cym od 1959 r. imię wieloletniego ministra resortu Jana Rabanowskiego. 
- Technikum Kolejowym w Warszawie (bez żadnego patrona) (1990-1998)
- Technikum Kolejowym im. inż. Stanisława Wysockiego (1998-2005), wchodzą cym począ tkowo w skład Zespołu Szkół Kolejowych im. inż. Stanisława Wysockiego.
- W 2001 r. Zespół Szkół Kolejowych im. inż. Stanisława Wysockiego zmienił nazwę na Zespół Szkół im. inż. Stanisława Wysockiego d. "Kolejówka".
W latach 2001-2007 w skład tego zespołu wchodziło również LXXXIX Liceum Ogólnokształcące, przeniesione z Woli.
- Technikum nr 7 wchodzącym w skład Zespołu Szkół im. inż. Stanisława Wysockiego d."Kolejówka" (od 2002 r. do chwili obecnej).
Technikum to, mimo iż decyzją władz ma tylko numer, tradycyjnie znane jest nadal jako Technikum Kolejowe. 

 

 
 
 

Aktualności

Kontakt

  • Technikum nr 7 w Zespole Szkół im. inż. Stanisława Wysockiego d. "Kolejówka"
    Warszawa, ul. Szczęśliwicka 56
    02-353 Warszawa
  • 22-822-32-52

Galeria zdjęć